देव तारी...

 

"अरे तुला सांगतो, आमच्या ऑफिसातले लालवानी साहेब म्हणजे नं एक अजीब नमुना आहेत. साहेब आहेत असं सांगूनही अनोळखी माणसाला कळणार नाही. अरे ऑफिसात पाऊल ठेवलं की पाचव्या मिनिटाला त्यांचे ते गडगडाटी हसू कानावर पडतं. साला ऑफिसमध्ये काम सगळ्यांनाच असतं रे, पण लालवानी साहेब असले नं की हसत खेळत चक्क कामाचा फडशा पडतो आम्ही! कधीही विचारा,सगळेच ओव्हर टाईमसाठी एका पायावर तय्यार. सगळ्यांसाठी जेवण मागवणार, बायकांना घरापर्यंत सुखरूप  सोडण्याची सोय करणार.  तू येच एकदा त्यांना भेटायला.", अभिजीत शेजारी जोरजोरात चालू असलेल्या भजनी मंडळींच्या वरचा सूर लावून सांगत होता. शेवटी जेव्हा गाडीने विक्रोळी सोडलं, तेव्हा तो लगबगीने घाटकोपरला उतरायला निघाला. डोंबिवलीहून सात बावन्नची लोकल पकडून आम्ही सगळेच एकमेकांच्या सोबतीने मुंबईच्या लोकलमधला प्रवास एन्जॉय करायला शिकलो होतो. अभिजीतचं लालवानी पुराण दर काही दिवसांनी ऐकायला मिळायचं. हल्ली तर आम्ही त्याला, "आला लालवानी फॅन" असंच चिडवायला लागलो होतो.

तर एकदा त्याच्या बँकेत जाण्याचा योग जुळून आला. माझ्या बाबांचे पेन्शनचं काम नेमकं त्याच्याच शाखेत निघालं. त्याच्याकडे कागदपत्र देऊनही काम झालं असतं, पण लालवानींना निदान दुरून तरी बघावं म्हणून मुद्दाम वाट वाकडी करून प्रत्यक्ष जाण्याचं ठरलं. आणि खरोखरच मी बँकेत पाऊल टाकतो नं टाकतो तेवढ्यात ते जगप्रसिद्ध गडगडाटी हसू ऐकू आलं. मान वळवली आणि लालवानी साहेबांच्या आधी  त्यांच्या शर्टाच्या बटणांची परीक्षा बघणारं थुलथुलीत वर-खाली होणारं पोटच आधी नजरेस पडलं. स्वतःच केलेल्या कुठल्यातरी विनोदावर ते खुश होऊन मनसोक्त हसत होते, टाळ्या देत होते. अभिजीतनं माझी ओळख करून दिली. लगेच त्यांनी मला, "साला, लंच टाईम होईलच आता, आता तू जेवल्याशिवाय काय तुला सोडत नाय आपण. अरे ये बाबू, बिर्याणी मागव रे त्या खालच्या राजधानीकडून, आणि हां बिल हा शाला अभिजित देईल काय!", असं म्हणून पुन्हा गडगडाटी हसायला लागले. मग हो-नाही करता करता माझ्यासाठी बिर्याणी मागवली गेली, बाकी सगळ्यांचे डबे होतेच. पण त्यांच्यासाठीही कुल्फी मागवली गेली. लालवानी साहेबांनी कुल्फीकडे तिरप्या नजरेनी बघताच गोरे बाईंनी त्यांच्याकडे डोळे वटारून बघितलं. "लालवानी साहेब, शुगर वाढलीये नं? आपलं काय ठरलंय?", असं म्हणून प्रेमळ धाकानी दटावले. गोरे बाई त्या शाखेतल्या सगळ्यांच्याच आजी होत्या, यंदा निवृत्ती घेणार होत्या. एकंदरीत त्या ऑफिसमध्ये खरंच खेळीमेळीचं हल्लीच्या दिवसात दुर्मिळ होणारं दृश्य होतं. गोरे बाईंचं लक्ष नसताना लालवानी साहेबांनी कुल्फी मटकावलीच आणि त्यांनी बघितल्यावर, आता काय उष्टी झाली, खावीच लागणार अशा नजरेनी पुन्हा ते पोट हलवत हसायला लागले. तर असे हे लालवानी साहेब- मधुमेह, उच्च रक्तदाब, गेला बाजार ऍसिडिटी ह्या सगळ्या रोगांना फाट्यावर मारून मनमुक्त हसत होते आणि सगळ्यांना हसवत होते. आणि त्यांच्या अघळ-पघळ ओसंडून वाहणाऱ्या शरीराकडे बघून बघून अभी मात्र प्रचंड टरकून होता.तब्ब्येतीची इतकी काळजी घेत होता. रोज पहाटे उठून प्राणायाम, नियमित सूर्यनमस्कार, मोजका आहार आणि व्यसनांना चार हात दूर ठेवूनच असायचा. अधून मधून लालवानी साहेबांनाही काही काही व्हाट्सअँप ज्ञान पाठवत होता. पण त्यांचं आपला एकच, "साला जिंदगी भेटते एक टाइम. हे तुमचा डाएट नि एक्सरसाईझ करून जिंदगी लंबी झाली ने तरी पन बुढाप्याचे दिवस वाढवेल! अभी तो मेरे खेलने- कुदने के दिन है|" आणि स्वतःवरच खूश होऊन गडगडाटी हास्य! अभिजित त्यांना समजवायचा,"नियतीच्या मनात काय असतं काय माहिती, आपण काळजी घेत राहायची..." पण लालवानी साहेबांनी जरी ते साहेब असल्याची कोणाला जाणीव करून दिली नसली तरी अभी स्वतःला ते कधीही विसरू देणार्यातला नव्हता.

अशात वर्षा सहल काढण्याची टूम निघाली. सगळ्यांनी येत्या रविवारी खोपोलीला भेटून जवळच्या धबधब्यांना भेट द्यायचं  ठरलं. डोंबिवलीहून उठून खोपोलीपर्यंत प्रवास करण्याची अभिची अजिबात इच्छा नव्हती. पण लालवानी साहेबांचे किस्से दुसऱ्या कोणाकडून ऐकायचेही नव्हते. शेवटी होता-ना करता करता तो तयार झाला. खोपोलीला पोहचल्यावर लालवानी साहेबांनी त्यांची बॅग उघडून दाखवली- त्यात सर्व प्रकारची सोय तब्ब्येतीत होती. बियर, चकणा, आणि विविध रंगांच्या पेयांनी भरलेली ती बॅग बघून सगळेच खूष झाले. "अभि, आज तरी शाला तू तुजा भाटगिरी शोड  रे. पिऊन तर बघ..."  "नको नको मला ते तसलं  काही नको." "हाय कंबख्त तुने पीही नहीं|", असं लालवानी साहेबानी म्हणताच सगळेच गालिब झाले. कधी नव्हे ते अभिजितनेही आज आपण थोडी घेऊन बघूया असं ठरवलं. सगळे धबधब्याजवळ पोहोचले. लालवानी साहेबांनी एक बाटली चढवली आणि ते आता बाकीच्यांना सामील व्हायला निघाले. पाणी पडून पडून खालचा दगड मस्त गुळगुळीत सोफ्यासारखा झाला होता आणि त्यावरून पाणी खळखळत येऊन पुन्हा खालच्या दगडांवर पडत होतं. मूळचा घाबरट अभी खालीच उभा राहून अंगावर तुषार झेलत मजा घेत होता. तर लालवानी साहेब त्या कोसळत्या धारा अंगावर घेण्यासाठी उघडबंब पोटानी त्या गुळगुळीत दगडावर बसले.डोळे मिटून मानेवर पडणाऱ्या धारांमुळे त्यांची चांगलीच तंद्री लागली होती. धो धो कोसळणाऱ्या पाण्यानी कोणाला कोणाचा आवाज ऐकू येत नव्हता. आणि कोणाच्या काही लक्षात येण्याच्या आतच वरून निखळलेल्या दगडाने लालवानी साहेबांचा घात केला होता. वरून एक दगड निखळला आणि लालवानी साहेबांच्या मानेवरच येऊन आदळला. त्यांच्यामुळे खाली असलेला अभिजित मात्र थोडक्यात वाचला. पुढे काय झालं, ऍम्बुलन्सला कोणी बोलावलं आणि लालवानी साहेबांना वेळेत हॉस्पिटलमध्ये कोणी नेलं ह्याचा ताळमेळ कोणालाच सांगता येणार नव्हता. थोडक्यात लालवानी साहेबांच्या जीवावरचा धोका टळला होता. पण मणक्यांचा चक्काचूर झाल्याने डॉक्टरांनी उरलेलं आयुष्य जे काही उरलं असेल ते अंथरुणातच काढावं लागेल असं सांगून टाकलं.

अभिजीतआमच्या गाडीच्या मित्रांना हा किस्सा सांगत असताना, सगळ्यांच्याच डोळ्यात पाणी होतं. "लालवानी साहेब त्या जागी नसते ना, तर माझीच वेळ होती जाण्याची. पण म्हणतात ना देव तारी त्याला... तसा थोडक्यात वाचलो रे मी. पण आता त्यांच्याकडे बघवत नाही रे." खरंच नियतीच्या मनात काय असतं कोणालाच कळत नाही. त्या दिवशी लालवानी साहेबांच्या त्या जागी असण्याने अभिजीतच्या जिवावरचे अरिष्ट टळलं होतं.

काळ कोणासाठीच थांबत नसतो. बघता बघता बँकेत सगळ्यांना लालवानी साहेब नसण्याची सवय झाली. अधून मधून कोणीतरी त्यांचा विषय काढायचं, मग त्यांच्या  जुन्या आठवणी काढून सगळे थोडा वेळ हळहळायचे आणि पुन्हा आपापल्या कामाला लागायचे. असंच काही वर्षांनी पुन्हा एकदा अभिजीतच्या बँकेत जायचा योग आला. माझं काम झालं आणि लालवानी साहेबांची आठवण निघणं अनिवार्य होतं. अभीशी बोलत असतानाच पुन्हा तेच गडगडाटी हसू कानावर पडलं. चमकून आम्ही दाराकडे बघितलं तर काठीच्या आधाराने चालत लालवानी साहेब शाखेत अवतरत होते. त्यांना आलेलं बघून सगळ्यांनाच आश्चर्याचा धक्का बसला होता. डॉक्टरांना खोटं पाडून लालवानी साहेब पुन्हा स्वतःच्या पायांवर उभे होते आणि पुन्हा एकदा अभी मला सांगत होता, "देव तारी त्याला कोण मारी... बघ तूच."  

माझं काम संपवून मी हाफ डे लागू नये म्हणून धावत पळत ऑफिसला जायला निघालो. लालवानी साहेबांच्या येण्याच्या खुशीत अभिजीत राजधानीची बिर्याणी आणायला स्वतः खाली उतरला. खरं तर बाबूवरच ही जवाबदारी असायची, पण  लालवानी साहेबांमुळे जीव वाचल्याची जाणीव असलेला अभिजीत स्वतः सगळ्यांना बिर्याणी खिलवणार होता. तो खाली उतरून रस्ता ओलांडणार तेवढ्यात भरधाव येणाऱ्या ट्रकने त्याला उडवलं. अभी रस्त्याच्या कडेला फेकला गेला आणि आपलं काय झालं हे कळण्याच्या आधीच त्याची शुद्ध हरपली.

आजूबाजूच्या लोकांनी ते बघताच चपळाईने ऍम्ब्युलन्स बोलावली. अभिजीतला आत ठेवत असतानाच, अभिजीतसाहेब त्यांचं पाकीट जागेवरच विसरून घाईघाईत उतरले म्हणून बाबू त्यांचं पाकीट घेऊन खाली आला. समोरचं दृश्य बघून त्याच्या मनात आलं, "आज अभिजीत साहेबांच्या जागी मी असतो तर? खरंच देव तारी त्याला..."

 

दिल है हिंदुस्थानी! - नाती

    काही वर्षांपुर्वीची गोष्ट- मला माझ्या मावस आते सासूबाईंचा (नवर्याच्या आजीच्या बहिणीची मुलगी- बुद्धीमत्ता चाचणी ज्यांनी दिलीये, त्यांच्या लक्षात आलं असेलच) WhatsApp आला- “अगं एक काम होतं, सांगू का?” अगदी महत्वाचं काम असल्र्यायाशिवाय त्या असं काही बोलणार नाहीत ह्याची खात्री असल्याने मीही अगदी लगेच फोन लावला. “हक्कानी सांगा, काय करू?” मग त्यांनी संकोच बाजूला सारून मला सगळं समजावून सांगितलं. त्याप्रमाणे मी नक्की काहीतरी करते असं आश्वासन दिलं, मग त्यांचा जीव भांड्यात पडला. माझं विचारचक्र सुरु झालं, आता काय करता येईल… 

    तर झालं असं होतं की, त्यांच्या मामे नणंदेच्या मैत्रीणीचा मुलगा -प्रशांत आणि त्याची बायको रिया प्रोजेक्टसाठी न्युयॅार्कला थोड्या दिवसांसाठी आले होते. दिवसांचे महिने होता- होता रियाला दिवस गेले होते. ऐनवेळी विसा रद्द झाल्याने नेमकं भारताहूनही कोणी मदतीला येणं शक्य नव्हतं. नववा महिना लागल्यावर तिची आई येणार होती, पण आता तर तेही शक्य नव्हतं. बरं अमेरिकेत स्वयंपाकाला, बाळाला सांभाळायला, वरकामाला बाई ठेवणं परवडलं असतं तरी कुठून ओळखीच्या- विश्वासाच्या बायका शोधणार हेही त्यंना माहिती नव्हतं. पहिलटकरीण असल्यानं घरी सगळ्यांनाच घोर लागला होता.

    शेवटी द्राविडी प्राणायाम (म्हणजे काय ते मला विचारू नका, शास्त्र असतं ते) करून त्यांनी मला गाठलं होतं. मग मला आठवलं की माझी चुलत चुलत नणंद -नेहा(एव्हाना बुद्धीमत्ता चाचणीचा सराव झालाच असेल, ज्यांनी स्कॅालरशिपच्या परीक्षा दिल्या नाहीत त्यांनी सोडून द्यावं. सगळी नाती कुठे आपल्या लक्षात येतात…) न्यु जर्सीला बरीच वर्षं स्थाईक असते. मग तिला फोनवर सगळं रामायण ऐकवलं. अपेक्षेप्रमाणे तिनं चुटकीसरशी उपाय सुचवले. मग मी रियाला आणि नेहाला एकमेकींची ओळख करून दिली. नेहानी तिच्या ओळखीच्या गुज्जू बेनचा (रोजच्या डब्यासाठी), वरकामासाठी तासावरच्या मेक्सिकन बाईचा, डिलवरीच्या वेळी मदतीसाठी सुईणीचा (Doula), असे सगळे फोन नंबर मिळवून दिले. रियाची सोय नीट लावून दिली. मग आमचा सगळ्यांचाच जीव भांड्यात पडला.

    इतके दिवस शांतपणे माझं फोनवरचं संभाषण, चर्चा ह्या सगळ्याकडे आपलं काहीच लक्ष नाहीये असं भासवणार्या अमेरिकेत वाढलेल्या माझ्या मुलीनं शेवटी विचारलंच- “Mama, to whom were you talking? Who’s Neha aatya n who’s that Riya?” पण तिनं स्कॅालरशिपच्या परीक्षा न दिल्यानं तिला मला ही नाती समजावणं जरा जडच गेलं. माझ्या मावस आते सासूबाईंच्या मामे नणंदेच्या मैत्रीणीच्या सुनेला माझ्या सासर्यांच्या काकाच्या नातीने मदत केली, हे तिला झेपतच नव्हतं. शेवटी नेहमीसारखा ABCD (American Born Confused Desi) चा डायलॅाग तिनं टाकलाच, “ah, this can happen only with Indians!”

#proudToBeIndian

 

Humphreys Peak: A Travelogue

             Hiking Humphreys Peak has been on the bucket lists of many Arizonans, and our group was no exception. It is the highest natural point in the state, with an elevation of 12,637 feet (3,852 m), and is located within the Kachina Peaks Wilderness in the Coconino National Forest, near Flagstaff, Arizona.

I personally had planned to hike Humphreys Peak with two different sets of friends and had backed out twice. Lightning at the peak and catastrophes had been the most deterrent statistics that made us cancel our plans. However, when a friend from our neighborhood asked who was interested in training for Humphreys, my hand shot up first! She has a lot of experience with such difficult hikes and has the needed leadership skills to guide a big group, to motivate and to deal with all our varying levels of strength, motivation, and availability, among so many other factors.

Organizing a common slot when the majority is available and when Arizona weather is conducive for hiking is a challenge in itself, yet she made it possible. Just to give you an example, we had planned a girls-only trip to Vegas with few friends but had ended up settling on simply watching a movie after our families’ dinners— that too after 8 out of 12 of the friends dropped out! So honestly, I had zero hopes of Humphreys being a reality. 

Without much knowledge of statistics & what it takes to reach the summit, many of us showed interest. We started off with of course, Telegraph Pass hike, which itself seemed bit challenging for many of us. Our leader friend came up with a detailed plan for next few weeks suggesting varying difficulty levels of hikes including Pyramid Trail, Camelback- Cholla/Echo, Piestawa Peak, Bursera, Flat Iron, Tom’s Thumb, Peralta, Sunrise Peak & what not. Her plan included good mix of challenging elevation & distance. Weeks over weeks we used to wait for her telling us on which hike we are going that weekend & what time to start. As it became evident that this is a tough journey, slowly the number of friends joining the weekend hikes started dropping. Around February’2020, we had rooms booked for the committed ones. Dates were finalized keeping the conducive weather & family obligations/summer plans in mind, for six families! That itself was a biggest hurdle to conclude at a common date, somehow all of us prioritized our hike & committed to it. And boom- COVID-19 became prevalent in mid of March 2020! Our world came to standstill. Kids didn’t return to school after the spring break. Everyone started working from home & it was evident that we had to cancel our plan.
         

Rest of 2020 everyone was coping up with the pandemic & keeping safe inside their homes. Around Januray’2021 our leader friend pinged for starting the hikes one more time. By then, few of us were feeling iffy about how it would be to go for hiking outside with masks on. Around mid-February’2021 vaccination news came & we became hopeful. Despite of different challenges, everyone kept training on their own pace. There were many hurdles along the way. I had to challenge myself to go hiking solo. I personally had never been hiking on my own, so this was an uphill battle to motivate myself to get out of bed early in the morning, sometimes even at 4 a.m.! Amongst these hikes, there were funny and not so funny incidents, including, terrifyingly, confronting a coyote. 

In 2020, we had bought all our gear, prepared our checklist for what to pack, and sorted out all the details. Only the starting date was missing! By the end of March, we had to make a decision if we were actually going to do it and finally took the bold step to make our cabin reservations. With concerns about internal air circulation, we opted to book individual cabins at Ski Lift Lodge and Cabins. This establishment had an option of cancellation that was 4 days prior to our trip, so if anything came up, we were prepared to cancel at the last minute. 

Our leader kept motivating us, preparing us week after week till the date of the hike. She shared so many valuable tips from choosing the right shoes, what to pack for emergency, filing the nails prior to go on hiking (which seems trivial but such an important step) & what not! Her lead gave all of us confidence that we should keep going forward no matter what!

With the hot Arizona summer on the horizon, we kept on going on varying levels of challenging hikes per her plan without questioning. If our leader said you need to go for an 11-mile hike after waking up at 3:30 in the morning, we did it! Because of the warmer temperatures, it wasn’t exactly fun, but we kept at it religiously. Then came the day, just 4 days prior to our travel when we could still cancel the trip. We were watching the weather closely, as the weather would make all the difference during the hike. If there was any sign of clouds, we knew we would have to turn back, as the weather could change very quickly at that elevation. And due to the lack of a tree line, there would be no cover, and lightning could become a reality very quickly.

We were relieved that it was finally going to happen, but boom, a day before our trip, the weather channel showed a cloudy day on the 29th and even later that weekend. We were cautiously monitoring the weather conditions in the area, and it showed no rain but cloudy after 2 pm. Considering the 10.7 miles we were to hike, I estimated it would take about 7 to 8 hours to finish the hike, whereas few others were more realistic and suggested that we should have an early start so that we would have enough buffer room if it were to take longer to complete. After bargaining on sleep time, we settled on starting at 5:30 a.m. from the cabin.

We began at the Snowbowl base trailhead at 6:15 a.m. Within few steps, we could feel that this was a different hike than the ones we had practiced, the main challenge being elevation! By then, the distance didn’t scare us, but we had no idea of what to expect at that elevation. To give you a relative idea, Phoenix is at 1,085 feet of elevation whereas, Humphrey’s peak is at 12,633 ft! The saddle, which is about 3 miles from the trailhead up to the end of the tree line. After that, all vegetation ends and the tundra region begins. 

From the saddle to the summit is a totally different experience than what it is up to the saddle. There are rocks, loose gravel, and absolutely stunning views throughout the hike! Even though we knew there would be false peaks, once we reached the first false peak, the path in front of us seemed impossible. The summit seemed to be receding back with every step. It became a sheer mind game to keep pushing forward, and because of the lack of vegetation in the area, it was super windy in that stretch. The air became so thin that I could hear my own palpitations! Breathing in through my nose and sharp exhaling through the mouth seemed to help a bit. Finally, we reached the summit at noon! After taking in the 360-degree views and fueling ourselves for the descent, it was time to start the hike back.  

       

         Although I usually enjoy the descents of most hikes, the challenge on this one was the slippery path. There was loose gravel, melting snow, and slippery, muddy patches all along the hike. I stopped counting the number of times I almost slipped but didn’t hit the ground, although few people along the way were not so lucky and fell down multiple times, only to lift themselves up with a zeal that they were not aware they had! We experienced wobbly knees due to continuously managing our balance, aching shoulders due to carrying heavy backpacks, and of course, squished toes begging for freedom. 

Descending, however, felt so much easier than the arduous climb up, and we couldn’t have asked for better weather! Thankfully, it was a clear, sunny day with pleasant temperatures. We even managed to play silly games to keep our minds occupied while hiking down. By 5 p.m., we returned to the trailhead to conclude the most memorable, fulfilling hiking experience of our lives! We concluded the night with comforting dal-rice arranged by Girish. All our families supported us throughout our hiking journey including the weekend hikes. Without them this was never possible.

You might ask: would I put myself through this ever again? Surprisingly, the answer is yes; I have already started plans to visit again & again. Our leader has willingly accepted the challenge to prepare us for the next adventure, and our group has already started brainstorming for the next one!

 

 

निरगाठ

 

पैठणी म्हंटलं की प्रत्येकीच्याच काही आठवणी असतात. त्यात लग्नसराई  असली की  प्रत्येक मुलीला तिच्या  स्वप्नातली पैठणी खुणावत असते. कधी मैत्रिणीच्या लग्नातली, कधी आजीच्या आठवणीतली तर कधी चालत चालत दुकानाच्या काचेत बघितलेली पैठणी मनात घर करून असते. शालूच्याही मनात अशीच एक पैठणी होती- तळहातावर मेंदी खुलल्यावर येणाऱ्या रंगाची. लहानपणी जेव्हा आईनी तिच्या शालूचं  वर्णन करून सांगितलेलं, तेव्हापासूनच तिनं ठरवलेलं की तिचं  जेव्हा केव्हा लग्न ठरेल तेव्हा चक्क आधी मेंदी काढायची, ती गडद रंगली की मग खरेदी करायची - अगदी हुबेहूब त्याच रंगाची पैठणी घ्यायची! कोणी हसलं, तऱ्हेवाईक म्हंटलं तरीही... 

आणि अखेर एकदाची लग्नाची तारीख निघालीही. अजून तब्बल सहा महिने होते लग्नाला; मुहूर्तच नव्हते ना आधीचे. आणि समीरही दूर परदेशी असल्यानी त्यालाही सुट्टी मिळणार नव्हती. पण त्यामुळे सगळ्याच तयारीला खूप वेळ मिळणार होता. बैठकीत ठरलं की मुलाचा पोशाख मुलीकडच्यांनी तर मुलीच्या मुहूर्ताच्या साड्या मुलाकडच्यांनी घ्यायच्या. लग्नखर्च निम्मा-निम्मा वाटून घ्यावा, बाकी मुलांकडच्यांची काहीच अपेक्षा नव्हती. असं  सोन्यासारखं  स्थळ मिळाल्यानी शालू खूपच खूष होती. 

हॉल बुक करताना सासूबाईंनी आधीच सांगितलं कार पार्किंगसाठी जागा हवी बरं; नाहीतर आमच्या पाहुण्यांची भारी गैरसोय होईल ना. आणि आपण ना मस्त रुमाली रोटीचा स्टॉल, पानाचा ठेला ठेवूया, आणि सनईवाले बोलवू - ते रेकॉर्डेड music नको आपल्याला. झालं, आई-बाबांची धावपळ सुरु झाली. फार काही नकोय नं; आणि निम्मा खर्च तर देणार आहेत. मग करूया की त्यांचीही हौस-मौज... 

दागिने, मंगळसूत्र खरेदीला शालूला घेऊन जायचं ठरलं; तिनी आधीच ठरवलेलं मंगळसूत्राचं पॅटर्न. मागच्या वर्षी रियाचं  -तिच्या मामेबहिणीचं लग्न झालेलं. तिच्यासारखं लांब अगदी पोटापर्यंत! उत्साहात शालू आणि तिची आई त्यांनी सांगितलेल्या सराफाच्या दुकानावर पोहचल्या. त्यांच्या आधीच तिचे होणारे सासू-सासरे, नणंद पोहचलेले. सराफानी त्यांच्या पसंतीचे दागिने, मंगळसूत्र काढून ठेवलेले. आईनी आधीच ताकीद दिलेली, "जास्त ताणात बसू नकोस; त्या म्हणतील ते आवडलंय असं दाखव. माणसं महत्त्वाची, सोनं-दागिने नंतरही होत राहतील." तसं शालूनी त्यांच्या आवडीला पसंती दिली; असंही दागिन्यांचा तिला फारसा शौक नव्हताच. पण मंगळसूत्र तरी आपल्या मनासारख व्हावं, असं तिला वाटत होतं. पण एवढं लांब मंगळसूत्र असलं  की कसा भुरट्या चोरांचा त्रास होऊ शकतो, ह्याच्याच गप्पा रंगल्या. शालूला बाजूला घेऊन आईनी समजावलं की, "काही वर्षांनी करून घे तुझ्या मनासारखं लांबलचक, आता राहू दे..." येत्या शनिवारी तिच्या सासूबाई पुण्याला जाणार होत्या, नात्यातल्या  लग्नासाठी; त्यामुळे सोन्याची खरेदी आताच आटपावी अशी त्यांची ईच्छा होती. झालं, आटपली खरेदी. शालूला समीरची खूपच आठवण आली. तो आता खरेदीला असता तर सगळं माझ्या मनासारखं  झालं  असतं, नेमका लंडनला जाऊन बसलाय-प्रोजेक्टसाठी. नकळत मनात गाठ पडली, "लग्न म्हणजे तडजोड!"

सोमवारी संध्याकाळी शालूच्या सासूबाईंचा फोन आला, "संध्याकाळी चक्कर टाकशील का? गम्मत दाखवायचीये तुला! अगं पुण्याला गेलेलो नं, तर साड्यांची खरेदी आटपून टाकली. इतक्या सुरेख साड्या होत्या नं, चंदा मावशी म्हणाली आलीयेस तर बघून घे नं. आणि कसचं काय तुझ्या पाची साड्या घेऊन टाकल्या एका पाठोपाठ.. हिरवीगार पैठणी पण घेतली, तुला खूप आवडेल बघ... " शालूच्या मनातली पैठणी मनातच राहिली. 

लग्नाचा दिवस उजाडला, लहानपणापासून ज्या घरात लहानाची मोठी झालेली त्याचा घराला आज शालू परकी होणार होती. ह्यापुढे ह्या घरी आल्यावर परत जाण्याची वेळ आधीच ठरणार होती. हिरव्यागार पैठणीवर मेंदीने खुललेले हात निरखत, मनातली निरगाठ सांभाळत शालू निम्मा खर्च सोयीस्कर रित्या विसरणाऱ्या हौशी सासरची वाट चालू लागली. 

Vision 20/20

 

“For God’s sake, this is 2020! Women have equal rights; Ruth didn’t fight for our rights in vain. I wish all men in my life were like you, honey. I get so frustrated when women just give up or even worse- accept such injustice!”, Celine was outrageously expressing her frustration to her loving husband of 20 years. Ron & Celine were high school sweethearts; married in early twenties and now proud parents of their only daughter- Rudy and dog- Jimmy. Ron had learnt to let her talk out what was bubbling inside & say nothing when she is so worked up. He could only hear Celine’s love and trust on their relationship and hugged her gently.

Celine decided to call her besties as only they could provide the pep talk that she needed. As they started talking, Betty asked, “Are you telling me that you have never experienced such thing ever in your life? I agree we don’t have the fights that our Moms’/Grandmas’ generations to face; but keep your eyes open. It’s everywhere and most of us are either in denial or just being complacent. You choose your own reality and make peace with it; that’s all. Once you accept that things are supposed to be this way and just start choosing to react differently; you cannot even see what’s right in front of you.” Others kept on chatting away and drifting to other topics; but that certainly struck a chord in Celine’s mind.

On Sunday, they had to go for the barbecue at his colleague’s ranch. Celine was getting ready and chose to wear her new dress. Weather was predicted to cross 90 degrees. As always, she asked Ron, “Honey, how about this one; would it be appropriate for today’s party?” Ron took a good look at her and said, “You are looking so pretty; how did I get so lucky? But how about that white polo dress for today? This one is showing too much of what I would like to see & not my conservative colleagues…” Although Celine wanted to flaunt her new shopping; she simply changed to her white polo dress as Ron had suggested. On the way home, Ron was sharing his discussion with his colleagues. “We are hiring a new candidate to help me on this exciting project. We were interviewing few candidates this week and met quite interesting bunch. One guy with 20 years of industry experience and yet couldn’t feel that confident vibe from him. Then, there was one lady who seemed qualified and all; but I couldn’t ask her directly, if she had family/kids. You know, HR has tightened the guidelines on what you can ask or not.  I simply asked her if she has constraints on working in the lab. You need to be on your feet when you are in the lab and God forbid if she has young kids; how can she keep up with such challenging role. Our labs are not a place for someone who has special needs! Anyways, I think we will go with that Berkley graduate instead. Being a bachelor, he will have all the time and no excuses. Oh wait, did you know what I heard today? Barbara, if you recall hearing about her from me; is getting promoted to be a VP! All these policies of bridging the gap and all nonsense; suddenly they have been promoting females just because they are like a silver bullet.” He kept on sharing further; but Betty’s words kept ringing in Celine’s ears. “…, you cannot even see what’s right in front of you.”